حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٦٢ - عصر صفويه و بالندگى دانش هاى حديثى

در عصر نهضت ترجمه گرفته، تا ترجمه متون دينى قرآن و حديث به زبان‌هاى غير عربى.

گرچه نخستين ترجمه‌هاى فارسى كتب حديث، در قرن ششم صورت گرفته است (يعنى ترجمه بصائر الدرجات، توسط اياز بن عبداللَّه، به سال ٥٧٩ ق)[١]، ليك نهضت برگردان كتب حديث به زبان فارسى، به عصر صفويه باز مى‌گردد.

برخى از مهم‌ترين آثار ترجمه شده در اين عصر، عبارت‌اند از: اربعين حديث (٩٢٧ ق)،[٢] جزيره خضرا (٩٤٠ ق)،[٣] الإحتجاج (٩٤٩ ق)،[٤] نهج البلاغة (٩٥٠ ق)،[٥] مُهَج الدعوات (١٠٣٢ ق)،[٦] أربعين شيخ بهايى (١٠٥٥ ق)،[٧] صحيفه سجّاديه (١٠٥٩ ق)،[٨] توحيد مفضّل (١٠٦٥ ق)،[٩] عيون أخبار الرضا (١٠٦٥ ق)،[١٠] اقبال (١٠٧٠ ق)،[١١] صحيفه سجّاديه (١٠٧٣ ق)،[١٢] صد كلمه جاحظ (١٠٧٤ ق)،[١٣] توحيد مفضّل (١٠٨٠ ق)،[١٤] صحيفه سجّاديه (١٠٨٣ ق)،[١٥] مصباح المتهجّد

[١]. الذريعة إلى تصانيف الشيعة، ج ٤، ص ٨٤

[٢]. همان، ص ٧٧

[٣]. همان، ص ٩٣

[٤]. همان، ص ٧٥

[٥]. همان، ص ١٤٥

[٦]. همان، ص ١٤٠

[٧]. همان، ص ٧٧.

[٨]. همان، ص ١١١

[٩]. همان، ص ٩١

[١٠]. همان، ص ١٢١

[١١]. همان، ص ٨

[١٢]. همان، ص ١١٢

[١٣]. همان جا

[١٤]. همان، ص ٩١

[١٥]. همان، ص ١١٢.