دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٧٣
٦ / ٣
جايگاه قضا و قدر در آفرينش
٦٠٣٠.امام صادق عليه السلام : هر گاه خداوند چيزى را اراده كند، تقديرش مى نمايد و وقتى تقديرش نمود، به آن حكم مى كند و وقتى حكم نمود، آن را حتمى مى سازد.
٦٠٣١.امام صادق عليه السلام : هيچ چيزى در زمين و آسمان، جز با اين هفت ويژگى نيست: مشيّت، اراده، قَدَر، قضا، اجازه، كتاب و اَجَل. پس، هر كس گمان كند كه مى تواند يكى از آنها را نقض نمايد، قطعا كافر شده است.
٦٠٣٢.امام كاظم عليه السلام : هيچ چيزى در آسمان ها و زمين، جز با هفت ويژگى نيست: قضا، قَدَر، اراده، مشيّت، كتاب، اَجَل و اجازه. پس، هر كس به غير اين، باور داشته باشد، به يقين، به خدا دروغ بسته و يا خداوند عز و جل را انكار نموده است.
٦٠٣٣.الكافى ـ به نقل از مُعلَّى بن محمّد ـ: از امام كاظم عليه السلام [ يا امامى ديگر پس از او ]پرسيده شد: دانش خدا، چگونه است؟ فرمود: «مى داند، مى خواهد، اراده مى كند، تقدير مى نمايد، حكم مى كند و قطعى مى نمايد. پس، آنچه را حكم مى كند، قطعى مى نمايد و آنچه را تقدير مى كند، حكم مى نمايد و آنچه را اراده مى كند، تقدير مى نمايد. پس، مشيّت او بر اساس دانش او، و اراده اش بر اساس مشيّت او، و تقديرش بر اساس اراده او، و حكمش بر اساس تقدير او، و تأييدش بر اساس حكم اوست. دانش بر مشيّت، مقدّم است و مشيّت، [در مرحله] دوم است و اراده [در مرحله ]سوم است و تقدير بر اساس حكمِ قطعى شده است».