٥٩٢٦.تفسير القمّى ـ در تفسير اين سخن خداى متعال : «در آن، هر [گ: «در آن، فيصله مى يابد» ، يعنى در شب قدر. «هر كارى [به نحو] استوار» ، يعنى خداوند، هر كارى اعم از حق و باطل را مقدّر مى كند و نيز آنچه را كه در اين سال رخ مى دهد و براى او در آن، بَدا و مشيّت است. او هر چه را بخواهد (از : اَجَل ها و روزى ها و بلاها و حوادث و بيمارى ها) مقدّم يا مؤخّر مى دارد و هر چه را بخواهد، مى افزايد و هر چه را بخواهد، مى كاهد و پيامبر خدا آن را به امير مؤمنان، و امير مؤمنان، آن را به امامان عليهم السلامالقا مى كند تا به امام زمان عليه السلام برسد و در آن، بدا و مشيّت ، و (حق) تقديم و [حقّ ]تأخير را براى خود شرط مى كند (براى خود محفوظ مى دارد) . راوى مى گويد : اين حديث را پدرم ، به نقل از ابن ابى عمير ، از عبد اللّه بن مسكان ، از امام باقر و امام صادق و امام كاظم عليهم السلام برايم نقل كرد .

٥٩٢٧.الاُصول الستّة عشر ـ به نقل از سليمان طلحى ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم : مرا از آنچه رسولانْ از جانب پروردگارشان خبردار شده و آن را به قومشان رسانده اند ، آگاه كن كه: آيا براى خدا در آن، بَدا هست؟ فرمود : «البتّه من به تو نمى گويم كه او چنين مى كند ؛ ولى اگر بخواهد، مى كند» .

٥ / ٤

احاديثى كه ظاهر آنها عدم امكان بدا در قضاى محتوم است

٥٩٢٨.امام باقر عليه السلام : همانا نزد خدا نوشته هايى است كه هر كدام از آنها را بخواهد، مقدّم مى دارد و هر كدام را بخواهد، به تأخير مى اندازد . پس هر گاه شب قدر فرا رسد ، خداوند در آن ، هر چيزى را كه تا شب قدر ديگر رخ مى دهد ، فرو مى فرستد . اين، معناى گفته خداست كه : «و هر كس اَجَلش فرا رسد ، هرگز خدا [آن را] به تأخير نمى افكند» ؛ يعنى زمانى كه آن [اجل] را فرو فرستد و نويسندگانِ آسمان ها آن را بنگارند، و اوست كه آن را به تأخير نمى اندازد .