٥٩٠٥.تفسير القمى ـ به نقل از عبد اللّه بن مسكان ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر گاه شب قدر شد، فرشتگان و روح و نويسندگان، به آسمان دنيا فرود مى آيند و هر چه را از حكم (قضاى) خداى ـ تبارك و تعالى ـ در اين سال رخ مى دهد، مى نويسند . پس، خداوند، هر گاه اراده كند كه چيزى را مقدّم يا مؤخّر بدارد، يا بكاهد يا بيفزايد، فرمان مى دهد كه آنچه را مى خواهد، محو كنند . سپس آنچه را مى خواهد، ثبت مى نمايد» . گفتم : هر چيزى نزد او به اندازه [ى معيّنى ]در كتابش ثبت شده است ؟ فرمود : «بله» . گفتم : پس، چه چيزى پس از آن خواهد بود؟ فرمود : «خداوند، منزّه است . سپس خداوند، هر چه را بخواهد، باز هم ايجاد مى كند . خداوند، خجسته و والاست» .

٥٩٠٦.امام عسكرى عليه السلام ـ در تفسير منسوب به ايشان ، درباره اين سخن خداى م: يعنى به برپايى روز قيامت، تواناست ـ و آن، روز حساب است ـ و به مقدّم داشتن آن بر وقتش و به تأخير انداختن آن از وقتش تواناست. او در روز قيامت نيز مالك است .

٥٩٠٧.تفسير القمّى ـ در تفسير اين سخن خداى متعال : «در آن، هر كا: «در آن، فيصله مى يابد» ، يعنى در شب قدر. «هر كارى [به نحو ]استوار» ، يعنى خداوند، هر كارى اعم از حق و باطل را مقدّر مى كند و نيز آنچه را كه در اين سال رخ مى دهد و براى او در آن، بَدا و مشيّت است . او هر چه را بخواهد (از : اَجَل ها و روزى ها و بلاها و حوادث و بيمارى ها)، مقدّم يا مؤخّر مى دارد و هر چه را بخواهد، مى افزايد و هر چه را بخواهد، مى كاهد و پيامبر خدا آن را به امير مؤمنان، و امير مؤمنان، آن را به امامان عليهم السلامالقا مى كند تا به امام زمان عليه السلام برسد و در آن، بَدا و مشيّت ، و تقديم و تأخير را براى خود شرط مى كند (براى خود محفوظ مى دارد) . راوى مى گويد : اين حديث را پدرم ، به نقل از ابن ابى عمير ، از عبد اللّه بن مسكان ، از امام باقر و امام صادق و امام كاظم عليهم السلام برايم نقل كرد .