٦٠٢٨.امام باقر عليه السلام : هنگامى كه خداوند عز و جل اراده مى كند كه نطفه را از آنچه در صُلب آدم عليه السلام بر آن پيمان گرفته، يا از آنچه براى او در آن بَدا مى شود، بيافريند و نطفه را در رحم قرار دهد، مرد را براى آميزش بر مى انگيزاند... . سپس خداوند به آن دو فرشته وحى مى كند: «قضا و قَدَر و نفوذ فرمانم را درباره او بنويسيد و در آنچه مى نويسيد، بَدا را براى من شرط كنيد». آن دو مى گويند : پروردگارا! چه بنويسيم؟ خداوند به آن دو وحى مى كند: «سرتان را به سوى سر مادرش بالا ببريد» . آن دو، سرشان را بالا مى برند و ناگهان مى بينند كه لوحى، پيشانى مادرش را مى كوبد. وقتى در آن مى نگرند، صورت و زينت و اَجَل و پيمان و بدبخت يا خوش بخت بودن و همه صفت هاى او را در لوح مى يابند. آن گاه يكى از دو فرشته به همراهش اِملا مى كند. آن گاه همه محتواى لوح را مى نويسند و در آنچه مى نويسند، بَدا را براى خدا شرط مى كنند.

٦٠٢٩.امام رضا عليه السلام : هشت چيزند كه جز به قضا و قدرِ خداوند، اتّفاق نمى افتند: خواب و بيدارى، توانايى و ناتوانى، سلامت و بيمارى، و مرگ و زندگى.

ر . ك : ص ٢٠٨ (توضيحى درباره احاديثى كه به ظاهر ، قضاى غير حتمى را نفى مى كنند) .