مى خوانيم : بِالعَدلِ قامَت السَّماواتُ وَالأَرضُ . [١] آسمان ها و زمين ، به عدالت برپايند . نيز از امام على عليه السلام روايت شده : العَدلُ أَساسٌ بِهِ قَوامُ العالَمِ . [٢] عدالت ، بنيادى است كه استوارىِ عالَم به آن است . بنا بر اين ، مى توان گفت : عدل، رعايت قانون نظام هستى ، و ظلم ، تخلّف از اين قانون است.

چهار . انواع ظلم در قرآن

در قرآن كريم ، «ظلم» ، گاه در ظلم اعتقادى ، گاه در ظلم فردى ، و گاه در ظلم اجتماعى ، به كار رفته است :

١ . ظلم اعتقادى

ظلم اعتقادى، رعايت نكردن جايگاه امور در عقيده و تخلّف از قانون هستى در باور است . كسى كه به چيزى معتقد مى شود كه واقعيّت ندارد، جايگاه حقيقىِ آن را از نظر اعتقادى رعايت نكرده است و از آن جا كه عقيده ، مبناى عمل است، اين ظلم، خطرناك ترينِ ظلم هاست . از اين رو ، قرآن كريم ، «شرك» را «ظلمى بزرگ» مى داند : «إِنَّ الشِّرْكَ لَظُـلْمٌ عَظِيمٌ . [٣]

[١] ر . ك : ص ٣٢ ح ٥٦١٦ .[٢] مطالب السؤول : ص ٢١ .[٣] لقمان : آيه ١٣ .