٥٧٣٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعاى آن حضرت در ستايش خداوند عز و جلـ: . . . تا آن گاه كه به قدم نهايى مى رسد و عمرش را به پايان مى برد ، خداوند با گرفتن جانش او را به سوى آنچه از پيش بِدان خوانده بود(يعنى پاداش فراوان يا كيفر ترسناك) ، ره سپار مى سازد «تا كسانى را كه بد كرده اند ، به موجب آنچه انجام داده اند، كيفر دهد و آنان را كه نيكى كرده اند ، به نيكى پاداش دهد» با دادگرى اش . اسماى خدا پاك اند و نعمت هايش آشكار . «در آنچه انجام مى دهد، چون و چرا راه ندارد ؛ ولى آنان (انسان ها) سؤال خواهند شد» .

٥٧٣٨.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعايش در پناه بردن به خداى متعال ـ: خدايا! اگر بخواهى، به كَرَمت از ما گذشت مى كنى و اگر بخواهى، به دادگرى ات ما را كيفر مى دهى . پس با منّت نهادن بر ما، گذشتت را براى ما آسان گردان و با گذشتت ما را از كيفرت رهايى بخش ؛ زيرا توان تحمّل دادگرى تو را نداريم و براى هيچ يك از ما بدون گذشت تو، راه نجاتى نيست .

٥٧٣٩.امام صادق عليه السلام : ستايش، از آنِ خدايى است كه دوره ها را يكى از پس ديگرى و اصناف [موجودات] را صنفى در پى صنفى مى آورد، لايه اى بر لايه اى [١] و جهانى در پى جهانى، تا با دادگرى اش، «كسانى را كه بد كرده اند ، به موجب آنچه انجام داده اند، كيفر دهد و آنان را كه نيكى كرده اند ، به نيكى پاداش دهد» . اسماى خدا پاك و نعمت هايش بزرگ اند . [خدا] به هيچ وجه به مردم ستم نمى كند ؛ ليكن مردم خود بر خويشتن ستم مى كنند. اين را سخن خداى جليل و پاك، گواهى مى دهد : «پس، هر كه هموزن ذرّه اى نيكى كند، [نتيجه ]آن را خواهيد ديد و هر كه هموزن ذرّه اى بدى كند، [نتيجه ]آن را خواهد ديد» ، و نيز آيات نظير اين در كتاب او ـ كه بيان آشكارِ هر چيزى است و به هيچ وجه باطل در آن راه ندارد و از جانب دانايى ستوده نازل گشته است ـ و بدين خاطر، سَرور ما محمّد ـ كه درود خدا بر او و خاندانش باد ـ فرمود : «همانا بازتاب عملكرد شماست كه به سوى خودتان بر مى گردد» .

[١] علّامه مجلسى مى گويد: مدير الأدوار [كه در اصل عربى حديث، در اين جا آمده است] ، يا مضاف محذوف دارد (يعنى «مدير ذوى الأدوار» است) و يا اِسناد مجازى است . در برخى نسخه ها به جاى «مدير»، «مدبّر» آمده است و اين ، روشن تر است. اكوار جمع كور (با فتحه) ، به جمعيّت زياد شتر و گله گوسفند گفته مى شود و به «دور» هم «كور» مى گويند. منظور ، يا در پى هم آمدن قرن و زمانى در پى قرن و زمانى است و يا باز گرداندن اهل قرن ها و دوره ها در قيامت است و اوّلى، معناى روشن ترى دارد . جزرى هم گفته است : قرن ، به معناى لايه (طبقه) است .