٥٩٦٤.امام صادق عليه السلام : عيسى روح اللّه ، از قومى گذر كرد كه همهمه و صدايشان در هم پيچيده بود . پرسيد : «اينان چه خبرشان است؟». گفته شد : اى روح اللّه ! امشب ، فلانى دختر فلانى، به عروسى فلانى پسر فلانى در مى آيد . گفت : «امروز ، سر و صدا راه مى اندازند و فردا گريه مى كنند» . يكى از آنان گفت : چرا، اى فرستاده خدا؟ گفت : «زيرا امشب، عروس آنان خواهد مُرد». گفتند : خدا و فرستاده او راست مى گويند . منافقان گفتند : فردا نزديك است ! وقتى صبح شد، آمدند و عروس را به حال خوديافتند، در حالى كه هيچ اتّفاقى نيفتاده بود . گفتند : اى روح اللّه ! آن كه ديروز خبر دادى مى ميرد ، نمرده است! عيسى عليه السلام گفت : «خدا هر چه بخواهد، انجام مى دهد . ما را نزد او (عروس) ببريد . پس در حالى كه از همديگر سبقت مى گرفتند، رفتند تا [به خانه عروس رسيدند و] در زدند . شوهرش بيرون آمد . عيسى عليه السلام به او گفت : «از همسرت براى من اجازه بگير» . شوهر، نزد همسرش آمد و به او خبر داد كه روح و كلمه خدا با گروهى، پُشت در هستند . همسرش خود را پوشاند. آن گاه عيسى عليه السلام وارد شد و به او گفت : «ديشب چه كار [خيرى] انجام دادى؟» گفت: كارى انجام ندادم، مگر همان كارى كه در گذشته نيز انجام مى دادم . هر شب جمعه، نيازمندى مى آمد و ما غذاى او را تا شب جمعه بعدى مى داديم . در اين شب [جمعه] هم آمد، در حالى كه من و خانواده ام به كارهايى مشغول بوديم . او صدا زد؛ ولى كسى جوابش را نداد . دوباره صدا زد؛ ولى جواب نشنيد ، تا اين كه بارها صدا زد . وقتى سخنش را شنيدم، برخاستم و به صورت ناشناخته ، همان طور كه درگذشته به او غذا مى رسانديم ، غذا را به او رساندم . [عيسى عليه السلام ] به او گفت : «از جايت برخيز» . [او از جايش برخاست و ]ناگهان از زير لباس او مارى افعى پديدار گشت كه مانند ساقه اى ايستاده، دمش را به دندان گرفته بود . [عيسى عليه السلام ] گفت : «به خاطر آنچه انجام دادى، اين افعى از تو باز داشته شده است» .

٥٩٦٥.امام صادق عليه السلام : يهودى اى از كنار پيامبر صلى الله عليه و آله گذر كرد و گفت : السّام عليك (مرگ بر تو) . پيامبر خدا فرمود : «عليك (بر تو باد) ». ياران پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند: با مرگ، به تو سلام كرد و گفت : مرگ بر تو ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «من نيز همان گونه جوابش دادم» . پيامبر صلى الله عليه و آله سپس فرمود : «گردن اين يهودى را مار سياهى، از پشت مى گزد و او را مى كشد» . يهودى رفت و هيزم بسيارى را جمع كرد و بار نمود. سپس زمانى نگذشت كه باز گشت . پيامبر خدا به او فرمود : «بارت را زمين بگذار». او هيزم ها را زمين گذاشت . ناگهان مار سياهى كه در درون هيزم ها به چوبى پيچيده بود، پيدا شد . [پيامبر صلى الله عليه و آله ]فرمود : «اى يهودى! امروز، چه كرده اى؟». گفت : جز جمع آورى اين هيزم ها كارى نكرده ام ، آن را بار كردم و آوردم ، در حالى كه دو قرص نان ، همراهم بود : يكى از آن دو را خودم خوردم و ديگرى را به مسكينى صدقه دادم . پيامبر خدا فرمود : «به خاطر همان، خداوند، [اين مار سياه را] از او دفع كرد» و فرمود : «همانا صدقه، مرگ بد را از انسان برطرف مى كند» .