٥٦٠٨.امام على عليه السلام ـ در دعايش ـ: ستايش ، از آنِ خدايى است ... جاويد كه زوال نمى پذيرد ، و بسيار دادگرى كه ستم نمى كند، و به كَرَمش ، از گناهان بزرگ مى گذرد، و هر كه را عذاب كند ، دادگرانه عذاب مى كند . او نگران از دست رفتن وقت نيست . بدين خاطر ، بردبارى مى كند .

٥٦٠٩.امام على عليه السلام : همانا ، هر خونى را خونخواهى است و هر حقّى را خواهانى . همانا ، خونخواهِ ما چنان كند كه داور درباره خود آن كند . او خداست كه هر كس را خواهد از دست او نَجَهد و آن كه گريزد از او نرهد .

٥٦١٠.امام حسين عليه السلام ـ در دعايش در روز عرفه ـ: از روى يقينى كه شك در آن راه ندارد ، دانستم كه تو از من درباره كارهاى بزرگ [يعنى گناهان] ، پرسش [و بازخواست ]خواهى نمود، و تو ، داور بسيار دادگرى هستى كه هرگز ستم نمى كند، و دادگرىِ تو ، نابود سازنده من است و من از هر گونه دادگرىِ تو گريزانم . پس ـ اى سَرور من ـ اگر عذابم كنى، به خاطر گناهانم است كه پس از اتمام حجّت بر من ، روا مى دارى، و اگر از من درگذرى، به دليل بردبارى و جود و كَرَم توست .

٥٦١١.امام صادق عليه السلام ـ در توصيف خداوند ارجمندِ والا ـ: او نورى است كه تاريكى در آن راه ندارد، و راستى اى است كه دروغ در آن راه ندارد، و عدالتى است كه ستم در آن راه ندارد، و حقيقتى است كه باطل در آن راه ندارد . پيوسته اين چنين است و براى هميشه خواهد بود و پيوسته چنين بوده ، آن هنگام كه نه زمينى بوده است و نه آسمانى .

٥٦١٢.امام كاظم عليه السلام : خداى متعال ، دانايى است كه نادانى ندارد، و دادگرى است كه ستم نمى كند، و سخاوتمندى است كه بخل نمى ورزد .