٥٩٠٢.امام كاظم عليه السلام ـ در دعايش پس از نماز عصر ـ: تويى آن خدايى كه جز تو معبودى نيست . افزايش و كاهش چيزها، مربوط به توست . تويى آن خدايى كه جز تو معبودى نيست. آفريدگانت را بدون كمك ديگرى آفريدى ، در حالى كه نيازى به آنان نداشتى . تويى آن خدايى كه جز تو معبودى نيست . مشيّت، از ناحيه تو و بَدا، مربوط به توست .

٥٩٠٣.تفسير القمّى : سخن خداى متعال كه : «يهود گفتند : «دست خدا، بسته است» . دست هاى خودشان بسته باد و به [سزاى ]آنچه گفتند ، از رحمت خدا دور باشند ! بلكه هر دو دست او گشاده است» ، مى گويد : آنها گفتند : خداوند، كارش را به انجام رساند و غير از آنچه در تقدير نخست، مقدّر نموده، چيز جديدى را ايجاد نمى كند . آن گاه خداوند، سخن آنان را رد كرد و فرمود : «بلكه هر دو دست او گشاده است . هر گونه بخواهد، مى بخشد» ؛ يعنى: پيش مى اندازد و عقب مى اندازد، زياد و كم مى كند و بَدا و مشيّت، از آنِ اوست .

ر . ك : فاطر : آيه ١ .

د ـ پيش و پس انداختن

٥٩٠٤.امام باقر عليه السلام : خداوند، چيزى را كه بوده يا خواهد بود، وا نگذاشت، جز اين كه آن را در كتابى نوشت . آن همواره نزد اوست و به آن مى نگرد . هر كدام از آن را خواست، مقدّم مى دارد ، و هر كدام از آن را خواست، به تأخير مى اندازد ، و هر كدام از آن را خواست، محو مى كند ، و هر كدام از آن كه خواست، موجود مى شود ، و هر كدام از آن كه نخواست، به وجود نمى آيد.