امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ٩١
سامان دادن به افراد مجّرد است. بايد با يك بسيج همگانى دولتى- مردمى، با اين معضل و مشكل اجتماعى مبارزه كرد و با سامان دادن به زندگى و فراهم آوردن زمينههاى ازدواج، جوانان را از تجّرد رهانيد و آنان را در حصن امن و امان زندگى زناشويى وارد ساخت. قرآن به عنوان كتاب هدايت و سعادت، فرمان بسيج همگانى براى ازدواج را صادر كرده است. در سوره نور كه سوره عفت و پاكدامنى است بعداز دستور عفّت و خوددارى از چشم چرانى مىفرمايد:
وَأَنكِحُوا الْأَيَامَى مِنكُمْ وَالصَّالِحِينَ مِنْعِبَادِكُمْ وَإِمَائِكُمْ إِنيَكُونُوا فُقَرَاءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ «١»
مردان و زنان بى همسر خود را و همچنين غلامان و كنيزان شايسته و صالح را همسر دهيد، اگر فقير و تنگدست باشند، خداوند از فضل خود آنان را بىنياز مىسازد، خداوند گشايش دهنده و آگاه است.
اين آيه به همه افراد جامعه اسلامى دستور مىدهد كه نسبتبه ازدواج زنان و مردان مجرّد احساس مسؤوليت كنند و با فراهم آوردن زمينههاى ازدواج، تجّرد را كه فساد زاست، از بين ببرند.
نمونه نهى از منكر در اين زمينه، عمل حضرت لوط عليه السلام است.
ايشان در بين گروهى فاسد زندگى مىكردند كه به عمل شنيع همجنسگرايى مبتلا بودند و اين پيامبر بزرگوار آنان را از اين عمل زشت نهى مىكرد. در يك صحنه، ملائكه به صورت جوانانى بر ايشان وارد شدند. گروهى از مردم