جامعه اسلامى لياقت اين افتخار بزرگ را پيدا مى‌كند كه اين ارزش والا در آن حاكميت داشته باشد و مسلمانان با احساس وظيفه و مسئوليت، يكديگر را دعوت به خوبى و نهى از بدى كنند. هرگاه اين «سنّت نيك» درميان آنان ضعيف شود و نسبت به امر به معروف و نهى از منكر در سطح جامعه احساس وظيفه و تكليفى در آحاد مردم وجود نداشته باشد، اين فضيلت و برترى را از دست خواهند داد. عنوان «خير امة» يك لقب تشريفاتى نيست تا همه بدان افتخار و مباهات كنند، بلكه اين عنوان، مدال ارزشمندى است براى «امر كنندگان به معروف و نهى كنندگان از منكر». پس آنان كه چه در عصر نزول آيه و چه پس از آن، از انجام اين وظيفه شانه خالى كرده‌اند، نصيبى از اين افتخار ندارند. «١» با توجه به اين توضيحات، همه مسلمانان گذشته را به‌وسيله اين آيه نمى‌توان بهترين امت دانست، چه اينكه امام صادق (ع) فرمود: چگونه آنان كه اميرالمؤمنين و امام حسن و امام حسين عليهم السلام را به شهادت رسانده‌اند، بهترين امت هستند؟ «٢» نكته جالب توجه اينكه در آيه شريفه، امر به معروف و نهى از منكر در كنار ايمان به خدا قرار گرفته و اين نشانه اهميت و عظمت اين دو فريضه بزرگ الهى و بيانگر اين است كه اين دو واجب، ضامن گسترش ايمان در ميان جامعه بشرى هستند و چنانچه اين دو فريضه اجرا نشوند، ريشه ايمان در دل‌ها سست مى‌گردد و پايه‌هاى آن فرو مى‌ريزد.