برنامه نظام اجتماعى آنها قرار گيرد، و اگر تا ديروز، حاكميت مشركان، بهانه‌اى براى بروز منكرات يا بى توجهى به معروف بود، امروز ديگر چنين مانعى وجود ندارد، و شرايط براى تحقق اين دستور اسلامى فراهم شده است. از اين رو، اگر اثرى از فساد در جامعه ديده مى‌شود، بايد به آن هجوم آوريد و ريشه‌هاى فساد و تباهى را از بيخ و بن بر كنيد؛ زيرا تا ديروز تنها ابزارتان براى انجام اين وظيفه «زبان» بود، ولى امروز ابزارهاى لازم براى رواج خوبى‌ها و جلوگيرى از بدى‌ها را در اختيار داريد: زبان، قلم و شمشير؛ و در يك كلام با تشكيل نظام اسلامى نوبت به امر به معروف و نهى از منكر رسيده است و اگر هنوز هم آرام و بى‌تفاوت نشسته‌ايد، پس در انتظار چه روزى به سر مى‌بريد؟ «الَّذينَ انْ مَكَّنّاهُمْ فِى الْارْضِ ... امَروُا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَواْ عَنِ الْمُنْكَرِ» - حكومت اسلامى و مسئوليت امر به معروف و نهى از منكر ما به طور معمول از امر به معروف و نهى از منكر، دستور دادن با زبان (امر) به نيكى‌ها و باز داشتن با زبان (نهى) از منكرات را مى‌فهميم. البته اگر امر به معروف و نهى از منكر اين گونه تفسير شود، حكومت اسلامى در اين باره وظيفه چندان سنگينى ندارد، چرا كه تنها وظيفه او «گفتن» خواهد بود، در حالى كه اين تفسير از فريضه امر به معروف و نهى‌از منكر، درست نبوده، مسؤوليت دولت نيز فراتر از آن است. فقيه نامور، صاحب جواهر مى‌گويد: «ظاهركلمه «امر و نهى»، قول و گفتار است، ولى بر كسى كه نسبت به نصوص روايات و آيات احاطه داشته باشد، مخفى و پوشيده نيست كه مراد از امر به معروف و نهى از منكر،