آرى، به دليل همين ارزش و اهميت است كه فقهاى بزرگوار اسلام به امر به معروف و نهى از منكر عنايت ويژه‌اى مبذول داشته، آن دو را جزء ابواب مهم فقهى آورده و وجوبشان را به وسيله ادله چهارگانه (كتاب، سنت، اجماع، و عقل) به اثبات رسانده‌اند. همچنين بر آنچه ذكر شد، اين نكته را نيز مى‌توان افزود كه امر به معروف و نهى از منكر جزو ضروريات دين مقدس اسلام هستند و هرگاه كسى از روى علم و عمد آن دو را منكر شود كافر محسوب مى‌گردد! ٦- ١. امر به معروف و نهى از منكر در سيره انبيا (ع) «امر به معروف و نهى از منكر» اصلى است كه تمامى پيامبران يادآور آن شده‌اند. دعوت به نيكى و بازداشتن از زشتى، محور دعوت تمام انبياى الهى است و آنان سراسر دوران نبوت را در اين جهت سپرى كرده‌اند، به فرموده امام باقر (ع): انَّ الْامْرُ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىَ عَنِ الْمُنْكَرِ سَبيلُ الْانْبِياءِ وَ مِنْهاجُ الْصَّالِحينَ «١» همانا امر به معروف و نهى از منكر راه انبيا و شيوه صالحان است. قرآن كريم، سند گويايى است كه در آيات فراوان، به مجاهده پيامبران در راه امر به معروف و نهى از منكر گواهى مى‌دهد. در يك نگاه گذرا، آياتى كه اين بعد رسالت انبيا را تبيين مى‌كند، به چهار دسته تقسيم مى‌شود: دسته اول: آياتى كه امر به معروف و نهى از منكر ٣١ ٧ - ١. امر به معروف و نهى از منكر در سيره ائمه(ع) ..... ص : ٢٩ سيره عملى انبيا را در مورد امر به معروف و نهى‌از منكر بازگو مى‌كند. در قرآن از هدف انبيا با تعبيرات مختلفى ياد شده است: «عبادت خدا، اصلاح، دعوت به خدا، اقامه قسط و ...». اين تعبيرات گوناگون،