كسانى كه در برخورد با معاصى به خاطر پرهيز از آزرده ساختن معصيت كار، او را نهى از منكر نمى‌كنند، در حقيقت خشنودى خلق را بر خشنودى خداوند ترجيح مى‌دهند و براى اينكه بندگان خدا را از خود راضى نگه دارند، موجبات خشم خداى خويش را فراهم مى‌سازند. حضرت زين العابدين (ع) به خطيبى كه براى خشنودى يزيد بن معاويه زبان از نهى او فرو بسته بود و بر روى منبر در ستايش آل ابى سفيان سخن مى‌گفت، فرمود: وَيْلَكَ أَيُّهَا الْخاطِبُ! إِشْتَرَيْتَ مَرْضاةَ الَمخْلُوقِ بِسَخَطِ الْخالِقِ، فَتَبَوَّأْ مَقْعَدَكَ مِنَ النَّارِ «١» واى بر تو اى سخنران! تو خشنودى آفريده را به قيمت خشم آفريننده خريده‌اى پس جايگاهت پر از آتش باد. امام صادق (ع) در نصيحت به كسانى كه به‌وسيله دورى از دين درصدد نزديك شدن به مردم هستند مى‌فرمايد: لا تَسْخَطُوَا اللَّهَ بِرِضى‌ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ، وَ لا تَتَقَّرَّبُوا إلَى النَّاسِ بِتَباعُدٍ مِنَ اللَّهِ «٢» براى خشنودى بنده، خدا را خشمگين نسازيد و به قيمت دورى از خدا به مردم نزديك نشويد. ٦- ١. اعتقاد به جبر بحث «جبر» يك مسأله اعتقادى و كلامى است. ولى آثار شوم آن پيوسته‌