امام حسين (ع) فرمود: ... أنَّها اذا ادِّيَتْ وَاقيمَتْ اسْتَقامَتِ الْفَرائِضُ كُلُّها هَيِّنُها وَ صَعْبُها وَ ذلِكَ أَنَّ الْامْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْىَ عَنِ الْمُنْكَرِ دُعاءٌ الَى الْاسْلامِ مَعَ رَدِّ الْمَظالِمِ وَ مُخالَفَةِ الظَّالِمِ وَ قِسْمَةِ الْفَىْ‌ءِ وَ الْغَنائِمِ وَ اخْذِ الصَّدَقاتِ مِنْ مَواضِعِها وَ وَضْعِها فى‌ حَقِّها «١» (خدا مى‌داند) اگر امر به معروف و نهى از منكر انجام گيرد، تمام واجبات الهى، چه تكليف‌هاى آسان و چه وظايف سخت به پا داشته مى‌شود؛ چرا كه با انجام اين وظيفه، همه به اسلام فرا خوانده مى‌شوند و از ظلم‌ها جلوگيرى و با ستم پيشگان مبارزه مى‌شود، و به وسيله آن غنيمت‌ها و درآمدهاى ديگر بيت المال، عادلانه تقسيم و ماليات‌ها جمع‌آورى و به افراد مستحق پرداخت مى‌شود. پس «امر به معروف و نهى از منكر» در عرض ديگر واجبات قرار نمى‌گيرد، بلكه عمل خيرى است كه به بركت آن همه نيكى‌ها رشد مى‌كند و چه بسا در اثر قيام يك «امر كننده به معروف» جامعه‌اى به سوى سعادت، حركت كند و از گرداب فساد و گناه نجات يابد. ٥- ١. عامل تثبيت ارزش‌ها و ريشه‌كنى مفاسد حركت در مسير هدايت از دو راه امكان‌پذير است: ١- رشد معنوى و يا توجه به انگيزه‌هاى درونى: انسان‌هايى كه در جهت تقويت نيروى ايمان تلاش كرده‌اند و در صحنه «جهاد اكبر» به‌