سپس در صدد رفع عيوب ديگران برآمد. امام على (ع) در نهج البلاغه مى‌فرمايد: وَانْهَوْا غَيْرَ كُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تَناهَوْا عَنْهُ، فَانَّما امِرْتُمْ بِالنَّهْىِ بَعْدَ التَّناهى‌ «١» ديگران را از منكر نهى كنيد و خود نيز از آن اجتناب نماييد، ولى وظيفه نهى از منكر، پس از دورى خود شما از آن است. سرّ اين بيان علوى روشن است، زيرا انسان‌ها قبل از آنكه به سخن يكديگر گوش بسپارند، به رفتار هم چشم مى‌دوزند و بدون ترديد، آنچه كه در عمل مى‌بينند، به‌مراتب مؤثرتر از چيزى است كه به زبان مى‌شنوند. پس نهى از منكر در صورتى ثمربخش خواهد بود و ديگران را از منكرات دور خواهد كرد كه آمر به معروف به سخن خود ايمان داشته و خود در مرحله اول به آن عمل كرده باشد. سخن اگر با عمل همراه نباشد، نشانه دو رويى و بى ايمانى است و امر به معروف فرد بى ايمان و دو رو به طور طبيعى مؤثر نخواهد بود. قرآن مى‌فرمايد: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلْنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ «٢» شما بهترين امتى بوديد كه پديد آمديد- از اين جهت كه- امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و به خدا ايمان داريد. در آيه ديگرى در تمجيد از بعضى مؤمنان اهل كتاب، آنان را چنين معرفى مى‌كند: