از اين نظر تعجبى ندارد كه در قرآن كريم، از يك طرف از همه افراد امت اسلامى خواسته مى‌شود تا به صورت فراگير و خود جوش، امر به معروف و نهى از منكر را به پا دارند: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلْنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ «١» شما بهترين امتى هستيد كه از ميان مردم پديد آمده، امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد. و از سوى ديگر انجام اين وظيفه را به عهده گروهى خاص از مسلمانان قرار مى‌دهد: وَلْتَكُنْ مِنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ «٢» بايد از شما «جماعت و گروهى» باشند كه دعوت به خير و امر به معروف و نهى از منكر كنند. «٣» در اين آيه از مسلمانان خواسته شده است تا از بين خود «امّتى» براى امر به معروف و نهى از منكر تشكيل دهند. واژه «امّت» كه براى اين گروه انتخاب شده، اشاره به آن است كه اين گروه بايد داراى هدف مشخص، هماهنگى كامل و وحدت رويّه باشند. امين‌الاسلام طبرسى «امت» را چنين تفسير مى‌كند: