امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ١٤٤
نهى مىكردند، و گروه ديگرى كه فقط خود حفظ حرمت كردند و درمقابل عمل طغيانگرانه ديگران سكوت پيشه ساختند. وقتى عذاب نازل شد، گروه تارك نهى از منكر را نيز فراگرفت:
فَلَمَّا نَسُوا مَاذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ فَلَمَّا عَتَوْا عَن مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ «١»
پس هنگامى كه اندرزى كه به آنان داده شده بود، فراموش كردند، نهىكنندگان را از خطر و عذاب نجات داديم و ستمگران را به خاطر فسق و گناهى كه مرتكب شدند به عذابى سخت گرفتيم. و آن هنگام كه از آنچه نهى شدند، تجاوز كردند (و مرتكب منهى شدند) به آنان گفتيم: به شكل ميمونهاى طرد شده درآييد.
با توجه به اين آيات معلوم مىشود كه نجات يافتگان از نابودى دنيوى فقط ناهيان از منكر بودهاند و بقيه يعنى تاركان نهى از منكر و متجاوزان به حرمت، نابود شدهاند. البته آيه بعد نيز دلالت دارد كه عذاب مسخ فقط شامل متجاوزان شده است. امام على عليهالسلام مىفرمايد:
اى مردم، مادامى كه عدهاى خاص به طور مخفى مرتكب گناه شوند، خداوند عموم مردم را به خاطر گناه آنان عذاب نمىكند ليكن اگر آنان علنى خدا را معصيت كنند و عموم مردم نيز بى اعتنا بمانند و آنان را نهى نكنند، هم افراد گناهكار و هم سكوت كنندگان مستوجب عقاب الهى مىگردند. «٢»