حضرت ابراهيم (ع) وقتى مى‌خواهد پدرش «١» را از بت‌پرستى نهى كند و باز دارد، مى‌فرمايد: يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِى‌ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِى‌ أَهْدِكَ صِرَاطاً سَوِيّاً «٢» اى پدر، به من علمى رسيده كه به شما نرسيده است پس، از من پيروى نما تا تو را به راه راست هدايت كنم. و خداوند به پيامبرش امر مى‌كند كه: قُلْ هذِهِ سَبِيلي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‌ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي «٣» بگو اين راه من است. من و پيروانم با بصيرت كامل همه مردم را به سوى خدا دعوت مى‌كنيم. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: صاحِبُ الْامْرِ بِالْمَعْرُوفِ يَحْتاجُ الى‌ انْ يَكُونَ عالِماً بِالْحَلالِ وَالْحَرامِ «٤» آمر به معروف، در كار خود به شناخت حلال و حرام نيازمند است. انَّما هُوَ عَلَى الْقَوِىِّ الْمُطاعِ الْعالِمِ بِالْمَعْرُوفِ مِنَ الْمُنْكَرِ «٥» اين تكليف فقط بر عهده كسانى است كه توانمند (توان علمى و عملى)، اطاعت شونده و داناى به معروف و منكر باشند.