لَيْسُوا سَوَاءً مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللّهِ آنَاءَ اللّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ «١» آنها همه يكسان نيستند. از اهل كتاب جمعيتى هستند كه (به حق و ايمان) قيام مى‌كنند و پيوسته در اوقات شب آيات خدا را مى‌خوانند در حالى كه سجده مى‌نمايند. به خدا و روز ديگر ايمان مى‌آورند، امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند و در انجام كارهاى نيك، پيشى مى‌گيرند و آنان از صالحانند. در اين آيات آمران‌به معروف و ناهيان از منكر به وصف ايمان، عبادت و سرعت درانجام اعمال صالح توصيف شده‌اند و اين اوصاف حاكى‌از آن است كه آنان قبل از اقدام به اصلاح ديگران از خود شروع كرده‌اند و اگر منادى و داعى به سوى كار خوب هستند، خود نيز در عمل، عامل به خوبى‌ها و تارك بدى‌ها مى‌باشند و بين گفتار و كردارشان منافات نمى‌باشد. امام على (ع) به عنوان اسوه آمران به معروف و ناهيان از منكر مى‌فرمايد: ايُّهَا النَّاسُ انّى‌ وَاللَّهِ ما احُثُّكُمْ عَلى‌ طاعَةٍ الَّا وَاسْبِقُكُمْ الَيْها وَلا انْهاكُمْ عَنْ مَعْصِيَةٍ الّا وَاتَناهى قَبْلَكُمْ عَنْها «٢» اى مردم! به خدا قسم شما را به طاعتى سفارش نمى‌كنم مگر اينكه خودم قبل از شما آن را انجام مى‌دهم و هيچ گاه شما را از ارتكاب معصيتى باز نمى‌دارم، مگر آن كه قبلًا خود آن را ترك مى‌كنم.