در گذشته به او نشان مى‌داديد بعد از اين نشان ندهيد، ولى اين در موردى است كه اگر شما با آن شخصى كه با او صميميّت داريد قطع رابطه كنيد و نسبت به او سردى نشان بدهيد، اين عمل شما نسبت به او تنبيه تلقى شود، يعنى تحت يك زجر و شكنجه روحى قرار گيرد و اين عمل شما در جلوگيرى از كار بد او تأثير داشته باشد، وگرنه مواردى هم هست كه كسى، فرزند شما، دوست شما، مبتلا به عادت زشتى شده است و رابطه او با شما روى عادتى است كه از گذشته داشته است، چه بسا از اينكه شما با او قطع رابطه كنيد استقبال مى‌كند تا او هم با شما قطع رابطه كند و آزادتر دنبال منكرات و كارهاى زشت برود، در اينجا قطع رابطه شما با او نه تنها اثر تنبيهى ندارد، بلكه اثر تشويقى نيز دارد؛ يعنى او را بيشتر در كار خود آزاد مى‌گذاريد، و در عمل به آن كار تشويق مى‌كنيد. در چنين مواردى قطع رابطه درست نيست. «١» ٣- ٣. لزوم پايبندى به همه مراتب‌ يك مسلمان بايد به همه مراتب امر به معروف و نهى از منكر پايبند باشد. امام باقر (ع) فرمود: فَانْكِرُوا بِقُلُوبِكُمْ وَالْفِظُوا بِالْسِنَتِكُم وَصَكُّوا بِها جِباهَهُمْ وَلا تَخافُوا فِى اللَّهِ لَوْمَةَ لائِمٍ «٢» با قلب، انكار منكر كنيد (اظهار تنفر قلبى) و با زبان بگوييد و بدين‌وسيله بر پيشانى آنان محكم بكوبيد و در راه خدا از سرزنش ملامت‌كنندگان نهراسيد.