چه‌اينكه در روايات نيز با استشهاد به همين آيه شريفه از حضور در برخى از مجالس گناه نهى شده است. پيامبر اكرم (ص) فرمود: مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَومِ الْآخِرِ فَلا يَجْلِسُ فى‌ مَجْلِسٍ يُسَبُّ فيهِ امامٌ اوْ يُغْتابُ فيهِ مُسْلِمٌ‌ هر كس كه ايمان به خدا و روز قيامت داشته باشد، در مجلسى نمى‌نشيند كه به امام (عادل) ناسزا گفته مى‌شود يا از مسلمانى غيبت مى‌شود. سپس حضرت به همين آيات (وَاذا رَأَيْتَ الَّذينَ يَخُوضُونَ فى‌ اياتِنا ....) استشهاد فرمود. «١» امام رضا (ع) به يكى از اصحابش فرمود: شنيده‌ام كه در مجالس واقفيه «٢» شركت مى‌كنى!؟ عرض كرد: آرى قربانت گردم با آنها نشست و برخاست دارم، ولى مخالف ايشان هستم. آن حضرت فرمود: همنشين آنها نباش، خداوند فرموده است: در قرآن بر شما نازل كرده‌ايم كه وقتى بشنويد آيات خدا مورد انكار و مسخره قرار مى‌گيرد، با آنها ننشينيد تا در سخن ديگرى وارد شوند. «٣» برخاستن از محفل گناهكاران از چنان اهميتى برخوردار است كه اگر گاه مورد غفلت و فراموشى قرار گرفت، پس از توجه، بايد عملى شود و نسبت به آن سستى و اهمالى صورت نگيرد.