امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ٧٦
الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَ آتَوُا الزَّكَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ «١»
آنان كه اگر در زمين اقتدارشان دهيم، نماز را به پا مىدارند و زكات مىدهند، و امر به معروف و نهى از منكر مىكنند.
از اين آيه استفاده مىشود كه مهمترين دستاورد حكومت اسلامى، حاكميت ارزشهايى است كه مسلمانان بدان اعتقاد دارند. از بين آن ارزشها «بر پا داشتن نماز» به عنوان سمبل عبادات و «پرداخت زكات» به عنوان نمونه برنامههاى اقتصادى ذكر شده، و پس از آن از «امر به معروف و نهى از منكر» كه پيام آور «رواج همه خوبىها و از بين رفتن همه بدىهاست» ياد شده است.
هرچند قبلاز نزول اين آيات و پيشاز تشكيل نظام اسلامى نيز مسلمانان، نماز مىخواندند ولى در اين آيه از نماز به عنوان برنامه حكومت ياد شده است تا بدين وسيله اعلام شود كه اقامه نماز و پيوند با خدا، جهتگيرى اساسى نظام اسلامى خواهد بود. همچنين هرچند قبلاز اين نيز مسلمانان به فريضه امر به معروف و نهى از منكر عمل مىكردند، ولى اينك اعلام مىشود كه با «تمكّن در زمين» و رسيدن به اقتدار، فصل امر به معروف و نهىاز منكر در همه ابعاد آن گشوده مىشود، چرا كه تا كنون امربه معروف و نهىاز منكر تنها در دايره زندگى فردى مسلمانان ظهور مىيافت كه يكديگر را به «حق» سفارش مىكردند، ولى از اين پس كه دشمن را عقب زده و به قدرت و حكومت دست يافتهاند، بايد امر به معروف و نهى از منكر سرلوحه