٢- مگر فداكارى در راه دين خدا و استقبال از خطرات در اين راه، هلاكت تلقى مى‌شود؟ هلاكت به معنى تباه شدن و از بين رفتن، بدبختى و سيه روزى است، در حالى كه در منطق مؤمنان، آنان كه به مبارزه در راه خدا اقدام مى‌كنند، از بالاترين سعادت برخوردار مى‌شوند و به بيشترين پاداش الهى دست مى‌يابند. استاد مطهرى در اين باره مى‌گويد: برخى از علماى اسلام، و خيلى متأسفم كه بگويم بعضى از علماى بزرگ شيعه كه از آنها چنين انتظارى نمى‌رود، مى‌گويند: «مرز امر به معروف و نهى از منكر، بى ضررى است نه بى مفسده‌اى، ضررى به جان يا مال يا آبرويت نرسد؛ يعنى اگر پاى ضرر به اينها در ميان بود، امر به معروف و نهى از منكر را رها كن، امر به معروف كوچك‌تر از اين است كه با احترام جان يا آبرو يا بدن برابرى كند! اينها ارزش امر به معروف و نهى از منكر را پايين مى‌آورند. اما ديگرى مى‌گويد «نه، ارزش امر به معروف و نهى از منكر بالاتر از اينهاست، البته با توجه به معروفش، ببين امر به معروف و نهى از منكر را براى چه مى‌خواهى بكنى؟ و در چه موضوعى مى‌خواهى امر به معروف و نهى از منكر كنى؟ (بعد دو مثال مى‌زند، يك موضوع كم اهميت مثل كثيف كردن كوچه توسط يك فرد كه شايسته نيست براى نهى از آن، جان، مال و آبروى خود را در خطر قرار داد و يك موضوع با اهميت مثل به خطر افتادن قرآن، كه حفظ آن از جان، مال و آبروى فرد با ارزش‌تر است. سپس اضافه مى‌كند:) بنابر اين، امر به معروف و نهى از منكر در مسائل بزرگ مرز نمى‌شناسد هيچ چيزى، هيچ امر محترمى نمى‌تواند، با امر به معروف و نهى از منكر برابرى كند، نمى‌تواند جلويش را بگيرد. «١»