بر اين اساس، رهبر فقيد انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى سلام الله عليه چنين فتوا داده‌اند: اگر معروف و منكر از امورى است كه شارع اقدس به آن اهتمام دارد، مثل حفظ قبيله‌اى از مسلمانان و هتك نواميس آنها، يا محو آثار اسلام و محو حجت آن كه موجب گمراهى مسلمانان مى‌شود، و يا از بين بردن برخى از شعاير اسلامى مثل بيت‌الله الحرام، به گونه‌اى كه آثار و محل آن از بين برود و امثال اين موارد، بايد ملاحظه اهميت را نمود، و مطلق ضرر، هرچند ضرر جانى و يا حرج و مشقت، تكليف را بر نمى‌دارد. از اين رو، اگر به پاداشتن اين‌گونه حجج اسلامى كه جلوى گمراهى را مى‌گيرد، به بذل جان و يا جان‌ها، نيازمندباشد، اين‌كار لازم است، چه‌برسد به ضرر ويا حرج كمتراز اين‌مرحله. «١» امير مؤمنان (ع) در تفسير «وَ اصْبِرْ عَلى مَا اصَابَكَ فَانَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْامُورِ» «٢» مى‌فرمايد: در برابر دشوارى‌ها و رنج‌هايى كه در امر به معروف و نهى از منكر به تو مى‌رسد، استقامت داشته باش. «٣» همچنين در ذيل آيه «وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ» «٤» يعنى بعضى از مردم جان خود را در برابر خشنودى خدا مى‌فروشند، از امير مؤمنان (ع) چنين نقل شده است: مقصود آيه كسى است كه به واسطه امر به معروف و نهى از منكر به شهادت مى‌رسد. «٥»