«فَإِذاً فَاهْجُرُوهُ عِنْدَ ذلِكَ وَ اجْتَنِبُوا مُجالَسَتَهُ» «١» (در اين صورت از او دورى كنيد و از همنشينى با او خوددارى بورزيد!). ٥- ١. روحيه سازشكارى‌ در اين كه مؤمن بايد اهل رفق و مدارا باشد و با سختى‌ها و تندى‌هاى مردم بسازد، ترديدى نيست. ليكن رفق، مدارا و همه خلقيّات پسنديده‌اى كه اسلام آنها را مى‌ستايد در واقع، از اين جهت ارزشمند هستند كه زمينه ساز اجراى حدود الهى و پرهيز از معاصى‌اند. بنابر اين اگر امر داير شود، بين نهى از منكر- هر چند موجب آزردگى خاطر فرد معصيت كار شود- يا سكوت و لبخند و بى‌اعتنايى در برابر وقوع منكر، به طور قطع، حالت اوّل بر دوّم ترجيح دارد. متأسفانه، برخى با اين توجيه غلط كه در برخورد با مردم بايد اهل رفق و مدارا بود و از خود نرمش نشان داد، در برابر صحنه‌هاى وقوع معصيت، سكوت مى‌كنند و از ابراز واكنش و نهى‌از منكر مى‌پرهيزند. اينان با داشتن چنين روحيه سازشكارى صلاحيت اقامه حدود الهى و احياى دين او را ندارند. حضرت على (ع) با صراحت در اين باره مى‌فرمايد: لا يُقيمُ أَمْرَ اللَّهِ سُبْحانَهُ إِلَّا مَنْ لا يُصانِعُ وَ لا يُضارِعُ وَ لا يَتَّبِعُ الْمَطامِعَ «٢» حكم خداوند سبحا امر به معروف و نهى از منكر ١٣٦ ٧ - ١. برداشت غلط از انتظار فرج ..... ص : ١٣٤ ن را اجرا نمى‌كند مگر كسى كه سازشكارى نمى‌كند و همرنگ جماعت (گناهكار) نمى‌شود و طمع نمى‌ورزد!