شايسته است انسان قبل از امر به معروف و نهى از منكر به فراخور موقعيت اجتماعى شنونده، قدرى از او تمجيد كند و روى نكات مثبت اخلاقى، ملّى، خانوادگى، علمى، انقلابى، شغلى و ... او تأكيد ورزد؛ به عنوان مثال با عبارتى از قبيل: «شما فرد متعهدى هستيد»، «شما از سرمايه‌هاى اين مملكت هستيد»، «شما دانش‌آموز يا دانشجوى درسخوان و موفقى هستيد»، «شما فرزند يا برادر يك شهيد هستيد و بر گردن همه ما حق داريد»، «شما به خانواده‌اى اصيل و نجيب وابسته‌ايد»، و ... بكوشد تا به او كرامت ببخشد و جايگاه او را در نقطه بلندى از عزّت‌ها و فضيلت‌ها تثبيت كند، آن گاه با لحنى ملايم و دلنشين او را از منكر باز دارد و به معروف دعوت كند. نكته قابل توجه در اين زمينه برخورد با كسانى است كه اعمال خلاف و باطل را از روى اعتقاد و تقدّس انجام مى‌دهند. در اين موارد بايد اول با استدلال متين پايه‌هاى اعتقادى آنان را در هم ريخت و قبل از ويران كردن بنيان اعتقادى آنان بايد از توهين به مقدساتشان به شدت خوددارى كرد. رهنمود قرآن در اين زمينه چه زيبا و هشدار دهنده است: وَ لَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ «١» به معبود كسانى كه غير خدا را مى‌خوانند، دشنام ندهيد! مبادا آنان نيز از روى ظلم (يا جهل) به خدا دشنام دهند! ما اين چنين عمل هر قومى را نزدشان زينت داده‌ايم.