مَنْ طَلَبَ الْامْرَ مِنْ وَجْهِهِ لَمْ يَزِلَّ، فَانْ زَلَّ لَمْ تَخْذُلْهُ الْحيلَةُ «١» هر كس كه كار را از راهش بخواهد، نمى‌لغزد، و اگر هم بلغزد چاره‌اى برايش خواهد بود. در امر به معروف و نهى از منكر نيز قبل از هر اقدامى بايد انديشه كرد و شيوه صحيح را با توجه به ويژگى‌هاى فرد گناهكار و نوعِ خطا پيدا نمود. براى مثال، در برخورد با گناهى كه از او سر زده است، پيرامون اين سؤالات بايد فكر كرد: - موضع‌گيرى فردى كافى است، يا بايد با هماهنگى دوستان و خانواده عمل كنم؟ - ارشاد زبانى لازم است يا اقدام عملى؟ - از زبان تشويق استفاده كنم يا از زبان تهديد؟ وقتى كه راه منطقى و ثمربخش امر به معروف و نهى از منكر را يافتيم، بايد به اداى تكليف و انجام وظيفه بپردازيم. ٢- ١. اهميّت دادن به پيش‌گيرى‌ در پزشكى، پيش‌گيرى و بهداشت را بر درمان و معالجه مقدم مى‌دارند. در بيمارى‌هاى روحى و اخلاقى نيز چنين است. ممكن است عده‌اى گمان برند تا وقتى كه منكرى اتفاق نيفتاده و شخصى دچار گناه نگرديده است، نسبت به او وظيفه امر به معروف و نهى از منكر، وجود ندارد، و اين تكليف تنها بعد از وقوع جرم براى‌