حضرت على (ع) پس از برخورد با سپاهيان شام، در خطبه‌اى براى ياران خود فرمود: اى مؤمنان، هر كس ببيند ستمى انجام مى‌شود و مردم به منكر دعوت مى‌شوند و آن را به دل انكار كند رهايى يافته و سالم مانده است و هر كس آن را به زبان هم انكار كند، مأجور بوده و از كسى كه تنها به دل انكار كرده، برتر است و هر كس آن را با شمشير انكار كند تا كلمه حق برتر و كلمه ستمگران پست‌تر باشد) او به رستگارى رسيده و بر صراط حقيقت ايستاده و يقين در دل او روشن گشته است. «١» مطلب مهمى كه در اين بيان علوى ديده مى‌شود اين است كه ميزان ايمان انسان‌ها، به درجه امر به معروف و نهى از منكر آنها بستگى دارد. هر كس براى انجام مرحله بالاترى از اين وظيفه آمادگى داشته باشد، در مدارج فضيلت از امتياز و برترى برخوردار است. ٤. وظيفه حكومت‌اسلامى در زمينه امربه معروف و نهى‌ازمنكر - نقش حكومت‌ها در «صلاح» يا «فساد» جامعه‌ حكومت‌ها در تربيت انسان‌ها و رواج «معروف» يا «منكر» نقش بسيار مهمّى دارند، بگونه‌اى كه از اهل بيت عليهم السلام روايت شده است كه اساس و ريشه همه مفاسد و منكرات «پيشواى باطل» و نيز اصل همه فضايل، خوبى‌ها و بركات «پيشواى حق» است. وقتى «محمد بن منصور» از امام كاظم (ع) پيرامون آيه «انَّما حَرَّمَ رَبِّىَ‌