امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ٦٢
وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً «١»
خداوند در قرآن نازل كرده كه وقتى بشنويد آيات خدا مورد انكار و مسخره قرار مىگيرد، با آنها ننشينيد تا به سخن ديگرى بپردازند، زيرا در اين صورت شما هم مثل آنها خواهيد بود. خداوند همه منافقان و كافران را در جهنم جمع مىكند.
دقت در اين آيه نكات ديگرى را نيز روشن مىكند:
* اين آيه ناظر به آيه قبلى (انعام، آيه ٦٨) است و براى تأكيد و اهميت مسأله، اين حكم دوباره مطرح شده است.
* گر چه در سوره انعام، حكم ترك همنشينى با مسخرهكنندگان خطاب به پيامبر (ص) بود، ولى در اينجا خطاب به همه مسلمانان است كه «بر شما نازل كرديم كه با آنها ننشينيد» و از اينجا روشن مىشود كه برخى از خطابهاى قرآن با اينكه متوجه پيامبر (ص) است، ولى مقصود و مراد، امت اسلامى است. «٢»
* حضور و شركت در مجالس گناه و نظاره صحنههاى گناه، خود نوعى مشاركت در گناه تلقى مىشود (انَّكُمْ اذاً مِثْلُهُمْ «٣»). حضور توأم با سكوت در اين گونه مجالس نمايانگر ضعف ايمان و ناشى از روحيه نفاق است.