امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ٦٠
حضرت على (ع) در اين باره مىفرمايد:
امَرَنا رَسُولُ اللَّهِ انْ نَلْقى اهْلَ الْمَعاصى بِوُجُوهٍ مُكْفَهِرَّةٍ «١»
رسول خدا (ص) به ما دستور داد كه با گناهكاران با چهره عبوس برخورد كنيم.
ترك مجلس گناه كه خود مرتبهاى از اين مرحله است به صراحت در قرآن مورد تاكيد قرار گرفته است:
وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ وَمَا عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسَابِهِم مِن شَيْءٍ وَلكِن ذِكْرَى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ «٢»
و چون ببينى كسانى [به قصد توطئه] در آيات ما فرو مىروند، از آنها روى برگردان تا به سخن ديگرى بپردازند و اگر شيطان تو را به فراموشى افكند پس از توجه و رفع غفلت، با آنان منشين، و بر افراد با تقوا چيزى از حساب گناه آنها (كه آيات ما را به مسخره مىگيرند) نيست، ولى آنها را تذكر مىدهيم تا شايد تقوا پيشه كنند.
دقت در آيه مزبور نشان مىدهد كه:
در اين آيه پيامبر به روى گردانى از مجالس كفار مأمور شده است، ولى حكم از نظر ملاك شامل هر گروه گناهكار، و هر مجلس گناهى مىشود،