بهايى در كتاب «اربعين» خود از بعضى علما نقل كرده كه علاوه بر شروط فوق، شرط «عامل بودن آمر» را هم اضافه كرده‌اند. مستند آنان در اين نظر آيات و رواياتى است از جمله: أَتَأْمُرُونَ الْنَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ «١» آيا مردم را به نيكى امر مى‌كنيد و خود را فراموش مى‌نماييد. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ «٢» اى مؤ امر به معروف و نهى از منكر ٦٣ ١ - ٢. اظهار رضايت يا تنفر قلبى ..... ص : ٥٩ منان چرا چيزى مى‌گوييد كه بدان عمل نمى‌كنيد. صاحب جواهر بعد از نقل اين نظريه در ردّ آن مى‌نويسد: اين آيات و روايات در مقام مذمت كردن كسى است كه امر به معروف مى‌كند ولى خودش عامل نمى‌باشد و دلالت بر واجب نبودن امر به معروف بر غير عامل و شرط بودن عمل در آمر به معروف ندارد. «٣» ٢. مراتب امر به معروف و نهى از منكر برخى از افراد درانجام عبادت‌الهى و اجراى دستورات او از خود سستى، كُندى يا توقّف نشان مى‌دهند و امر به معروف در واقع نوعى تلاش براى به حركت در آوردن و برانگيختن آنان، در جهت اطاعت از فرامين الهى است. همچنين پاره‌اى از مردم بر انجام نافرمانى خداوند و معاصى او اصرار مى‌ورزند و نهى از منكر به منزله نيروى بازدارنده‌اى است كه راه را بر حركت منفى ايشان سد مى‌كند يا آن را كُند مى‌سازد. برخورد، چه تحريك كننده باشد