بعلاوه در قرآن كريم از انسان‌هاى مؤمن فداكارى كه به واسطه امر به معروف و نهى از منكر شديدترين مصيبت‌ها را تحمّل كرده‌اند، با عظمت و بزرگى ياد شده است. به عنوان نمونه در سوره «يس» سرگذشت يكى از اين ايثارگران آمده است. او مردم را از مخالفت با پيامبران برحذر داشت و قوم طغيانگرش با بى رحمى به جان او افتادند و او را به شهادت رساندند. در همان لحظه بود كه فرمان الهى به او رسيد: قيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ «١» به بهشت وارد شو. اگر حركت اين مؤمن دلسوخته براى قيام به امر به معروف و نهى از منكر يك جريان استثنايى بود و نمى‌توانست براى ديگران الگو باشد، چرا قرآن كه كتاب هدايت و راهنمايى است، به نقل آن مبادرت كرده است؟ حضرت امام حسين (ع) در وصيتنامه خود نوشت كه براى امر به معروف و نهى از منكر قيام مى‌كند «٢» و در اين راه از جان و مال خود گذشت و به اسارت اهل بيتش راضى شد و به جهانيان اعلام كرد كه بايد به او اقتدا كنند «٣» و براى امر به معروف و نهى از منكر در موارد مهم هر گونه ضرر را به جان خويش بخرند. بعضى علاوه بر شرايط مذكور، شرط پنجمى هم ذكر كرده‌اند. شيخ‌