برخى با استناد به كلام الهى «وَ لا تُلْقُوا بِايْديكُمْ الَى التَّهْلُكَةِ» «١» هر گونه اقدام خطرناكى را منع كرده، اطمينان به عدم ضرر جانى و مالى را شرط امر به معروف و نهى از منكر دانسته‌اند. «٢» براى اينكه به تصور صحيحى از اين آيه دست يابيم، توجه به دو نكته لازم است: ١- سياق آيات قبل و بعد از آيه فوق گواه آن است كه اين آيه مربوط به «انفاق در راه جنگ با دشمن» است. اين آيه بعد از آيات ١٩١- ١٩٤ سوره بقره قرار گرفته است. در آن آيات به جنگ با مشركان امر شده و اين آيه در ادامه همان‌هاست و مقصود، آن است كه اگر در راه خدا انفاق نكنيد و سپاه اسلام را از نظر مالى پشتيبانى و تقويت ننماييد، موجبات هلاكت خود را فراهم آورده‌ايد. علامه طباطبايى در ذيل اين آيه فرموده است: «لا تُلْقُوا بِايْديكُمْ الَى التَّهْلُكَةِ» كنايه از آن است كه نيرو و توان خود را از بين نبريد، و در مقابل دشمن از تمام توان خود استفاده كنيد، چه اينكه بخل و امساك از انفاق مال در راه خدا براى پشتيبانى از مجاهدين خود يكى از اسباب از دست دادن «قدرت» و در نتيجه غلبه دشمن و «هلاكت» است، همان طور كه مصرف بى رويه مال نيز باعث انحطاط، و موجب از دست دادن قدرت مالى جامعه و «هلاكت» است. «٣» شان نزول آيه نيز تأييد كننده همين تفسير است. «٤»