فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِن قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ «١» چرا در امت‌هاى گذشته، مردمى خردمند وجود نداشتند كه [مردم را] از فساد و اعمال زشت نهى كنند مگر آن عده اندك (مؤمنانشان) كه نجاتشان داديم و ستمكاران به دنبال ناز و نعمتى كه در آن بودند رفتند، و آنان بزهكار بودند (بدين جهت همه هلاك شدند). لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى‌ لِسَانِ دَاوُدَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُوا يَعْتَدُونَ كَانُوا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَن مُنكَرٍ فَعَلُوهُ «٢» كافران بنى‌اسرائيل به زبان داوود و عيسى‌بن مريم لعنت شدند؛ زيرا نافرمانى خدا نمودند و از حكم حق سركشى كردند. آنها هيچ‌گاه از كار زشت، يكديگر را نهى نمى‌كردند. «٣» ٧- ١. امر به معروف و نهى از منكر در سيره ائمه (ع) ائمه عليهم السلام پيوسته در دو بُعد علمى و عملى بر انجام اين دو فريضه مهم تأكيد كرده‌اند. - بعد علمى (بعد شناختى) منظور از اين بُعد، تبيين جايگاه امر به معروف و نهى از منكر در معارف‌