امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ١٩

الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ «١» همان كسانى كه هرگاه در زمين به آنان قدرت بخشيديم نماز را برپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند و پايان همه كارها از آن خداست. امر به معروف و نهى از منكر از مهم‌ترين برنامه‌هايى است كه خداوند انجام آن را از پيامبرانش خواسته است و كسى كه به انجام اين برنامه‌هاى الهى همت گمارد در واقع همگام با انبياى الهى به اجراى رسالت عظيم آنان پرداخته است و به تعبير رسول خدا (ع)، خليفه خدا و رسولش خواهد شد: مَنْ أَمَرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهى عَنِ الْمُنْكَرِ فَهُوَ خَليفَةُ اللَّهِ فِى الْارْضِ وَ خَليفَةُ رَسُولِهِ «٢» ٤- ١. برترين نيكى‌ فريضه امر به معروف و نهى از منكر در برخى از روايات از ديگر واجبات و اعمال پسنديده، برتر شمرده شده است. تا جايى كه امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد: وَ ما اعْمالُ الْبِرِّ كُلُّها وَ الْجَهادُ فِى سَبيلِ اللَّهِ عِنْدَ اْلَامْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ الَّا كَنَفْثَةٍ فى‌ بَحْرٍ لُجِىٍّ «٣»