علامه طباطبايى درباره اين آيه مى‌نويسد: ظاهر آيه دلالت و يا حداقل اشعار دارد بر اينكه مسأله امر به معروف و نهى از منكر و خلاصه امور پنج‌گانه مذكور در اين آيه از مختصات پيامبر اسلام و ملت بيضاى اوست- و همينطور هم هست- براى اينكه هر چند به شهادت آيات قرآن ساير امم صالح نيز به وظيفه امر به معروف و نهى از منكر قيام كرده‌اند و طيبات را حلال و خبائث را حرام دانسته‌اند و هر چند برداشتن موانع و غل و بندهاى معنوى در شريعت عيسى عليه‌السلام هم بوده الّا اينكه هيچ خردمندى ترديد ندارد دين پيامبر اسلام يگانه دينى است كه به امر به معروف و نهى از منكر اهميت فراوان داد و كار آن را كه جز دعوت زبانى چيز ديگرى نبود به جايى رسانيد و آن قدر آن را توسعه داد كه شامل جهاد با اموال و نفوس گرديد و تنها دينى است كه جميع امور مربوطبه زندگى بشر و همه شئون و اعمال وى را بر شمرده و به دو قسم طيبات و خبائث تقسيم و طيّبات را حلال و خبائث را حرام نموده است و دينى است كه جميع احكام و تكاليف شاقه‌اى كه در ساير اديان خصوصا در دين يهود و به دست احبار و ملايان ايشان رخنه پيدا كرده بود، نسخ كرد و از بين برد. پس حد اعلا و كامل امور پنج‌گانه مزبور تنها و تنها در اسلام يافت مى‌شود. «١» از اين رو، بايد فريضه امر به معروف و امر به معروف و نهى از منكر ٢٤ ٦ - ١. امر به معروف و نهى از منكر در سيره انبيا(ع) ..... ص : ٢٤ نهى از منكر را يكى از ملاك‌هاى برترى مكتب اسلام شمرد كه به‌واسطه آن از آيين ديگر انبيا، باارزش‌تر است. امر به معروف و نهى از منكر علاوه بر آنكه ويژگى مكتب اسلام و رسالت پيامبر اكرم است، به بيان قرآن كريم از مهم‌ترين آرمان‌هاى تشكيل دهندگان حكومت اسلامى نيز مى‌باشد؛