- زوال نعمت‌ها و بركات‌ فراگير شدن مفاسد در جامعه، نه تنها موجب انقراض تمدن‌ها، از بين رفتن ملّت‌ها و زوال نعمتها مى‌گردد، بلكه شيوع هر گناه اثر خاصى در پديد آمدن يك مصيبت و گرفتارى در سطح جامعه دارد، كه اين بلا، كيفر دنيوى آن گناه است. امام باقر (ع) از رسول خدا (ص) روايت مى‌كند كه فرمود: اگر به پنج چيز برخورد كرديد از آنها به خدا پناه بريد، زيرا: - در جامعه‌اى فحشا علنى نمى‌شود، مگر آنكه طاعون و بيمارى‌هاى جديدى كه در گذشتگان سابقه نداشته، پديدار مى‌شود. - كم‌فروشى نمى‌كنند مگر آنكه به قحطى مبتلا شوند، مخارج زندگى برايشان سنگين گردد و حكام بر آنها ستم خواهند كرد. - زكات نمى‌پردازند، مگر آنكه از باران محروم مى‌شوند، و اگر چهارپايان نبودند به طور كلى باران نمى‌باريد. - عهد و پيمان خدا و پيامبر (ص) را نقض نمى‌كنند، مگر آنكه خداوند، دشمن را بر آنها مسلط مى‌كند، تا اموال و سرمايه هايشان را بگيرد. - بر غير دستور خدا حكم نمى‌كنند، مگر آنكه خداوند سختى و دشوارى در جامعه آنها قرار مى‌دهد. «١» پس همان طور كه براى حوادث، علل و عوامل مادى وجود دارد، علل و عوامل معنوى نيز مى‌تواند وجود داشته باشد، و همان‌طور كه رفتار نيك انسان‌ها مى‌تواند زمينه نزول بركات بيشتر ازسوى خداوند را فراهم آورد، اعمال ناشايسته هم مى‌تواند زمينه زوال آنها را به وجود آورد: