گناهان افراد و مبارزه با غيبت و افشا كردن گناهان در همين راستاست. پوشاندن گناه يعنى جلوگيرى از گسترش دايره فساد گناه و محدود كردن آن به شخص گناهكار، و افشا كردن گناه يعنى كمك به گسترش دادن دايره فساد گناه و دعوت ديگران به انجام آن. قرآن شريف كسانى را كه به زنان پاكدامن تهمت زنا مى‌زنند و اين تهمت را در جامعه منتشر مى‌كنند، جزو كسانى دانسته كه «دوست دارند فساد و فحشا در بين جامعه مؤمنان رواج يابد». «١» امام صادق (ع) در ذيل اين آيه مى‌فرمايد: هر كس آنچه از مؤمنى با دو چشم خود مى‌بيند يا با دو گوش خود مى‌شنود- از كارهاى بد و مطالب ناروا- نقل كند، از كسانى است كه خداوند در مورد آنان فرمود: همانا كسانى كه دوست دارند فساد و فحشا در بين مؤمنان رواج يابد، برايشان عذاب دردناكى در دنيا و آخرت است. «٢» اين روايت با غيبت و افشاى گناهان پنهانى افراد تطبيق مى‌كند و معلوم مى‌شود كه غيبت و نقل گناهان پنهانى ديگران در جامعه، به معناى سوق دادن جامعه به سوى فساد است. نهى از منكر عاملى است براى جلوگيرى از عمومى شدن و گسترش منكرات، و امربه معروف عاملى است براى عمومى كردن و گسترش نيكى‌ها و خوبى‌ها. اگر در جامعه‌اى نهى از منكر و امر به معروف ترك شود، جز اين نيست كه خوبى‌ها و پاكى‌ها از آن جامعه رخت بر مى‌بندد و منكرات و زشتى‌ها در آن جامعه فراگير مى‌شود.