امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ١١٧
ما نوح را به سوى قومش فرستاديم ... پس اشراف قومش به او گفتند: ما تو را در گمراهى آشكار مىبينيم. او گفت: اى قوم من، هيچ گونه گمراهى در من نيست، بلكه من فرستادهاى از جانب پروردگار جهانيانم.
وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُوداً ... قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي سَفَاهَةٍ وَإِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكَاذِبِينَ قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي سَفَاهَةٌ وَلكِنِّي رَسُولٌ مِن رَبِّ الْعَالَمِينَ «١»
و به سوى قوم عاد برادرشان هود را فرستاديم.- پس اشراف كافر قوم گفتند:
ما تو را در سفاهت (سبك مغزى) مىبينيم و مسلّماً تو را از دروغگويان مىدانيم. او گفت: اى قوم من، مرا هيچ سفاهتى نيست ولكن من فرستاده پروردگار جهانيانم.
وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِن قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلَى مَاكُذِّبُوا وَأُوذُوا «٢»
پيامبرانى قبل از تو تكذيب و دروغگو شمرده شدند پس بر اين تكذيبها و آزارها صبر و استقامت كردند.
٤- ٢. پايبندى به حدود الهى
امر به معروف ونهى از منكر دو واجب با اهميت است كه بايد به طور صحيح انجام گيرد. اگر انجام دهنده اين دو واجب در حال انجام وظيفه، ضوابط و حدود شرعى را لحاظ نكند، كار او حتى تأثير منفى خواهد داشت.
منكرات يا پنهان صورت مىگيرد يا آشكار و در ملأ عام؛ در صورتى كه