انبياى الهى نيز اگر از نعمت ارزشمند سعه صدر برخوردار نبودند، هرگز نمى‌توانستند، ازعهده رسالت‌هاى سنگينى‌كه خداوند بر دوششان نهاده برآيند. حضرت موسى (ع)، پس از دريافت مأموريت الهى خويش در اوّلين درخواستى كه از خداوند دارد، به درگاه با عظمت او عرض مى‌كند: رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدْرى‌ «١» پرودگارا، سينه‌ام را گشاده كن! خداى متعال نيز وقتى مهم‌ترين و گرانبهاترين امدادهاى خود را به پيامبر بزرگوار اسلام يادآورى مى‌كند، در رأس همه آنها از شرح صدر او نام مى‌برد و مى‌فرمايد: الَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ «٢» آيا ما سينه تو را گشاده نساختيم. تحمل و سعه صدر، خصلت و ويژگى لازم و ضرورى آمر به معروف و ناهى از منكر است. برخورد پيامبران را با سخنان ناروا و دشنام‌هاى مخالفان ملاحظه كنيد: لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى‌ قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ مَالَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ قَالَ الْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي ضَلَالَةٌ وَلكِنِّي رَسُولٌ مِن رَبِّ الْعَالَمِينَ «٣»