اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چرا آنچه را كه عمل نمى‌كنيد، مى‌گوييد، اينكه سخنى بگوييد و انجام ندهيد، خداوند را به خشم مى‌آورد. ٢- ٢. اخلاص و تعهّد كسانى مى‌توانند در امر به معروف و نهى از منكر موفق باشند كه هم اخلاص داشته باشند و فارغ از طمع و چشمداشت براى انجام وظيفه و اصلاح، به امر و نهى همت گمارند و هم سوز و تعهد نسبت به ديگران وجود آنان را فرا گرفته باشد. رسول خدا بايد اسوه آمران به معروف و ناهيان از منكر باشد. خداوند درباره تعهد و سوز آن بزرگوار مى‌فرمايد: عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَاعَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ «١» رنج‌هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است. لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ «٢» گويى مى‌خواهى از شدّت اندوه اينكه ايمان نمى‌آورند جان خود را فدا كنى. فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلَى‌ آثَارِهِم إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً «٣» گويى اگر به اين سخن ايمان نياورند، تو خود را از اندوه در پيگيرى (كار) شان هلاك كنى.