امر به معروف و نهى از منكر

امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ١٠٦

انّى‌ لَكُمْ رَسُولٌ امينٌ «١» من براى شما رسول امينى هستم. اعلام پاداش ناخواهى پيامبران نيز از اقدامات آنان جهت اعتمادسازى است و با اين اعلام قولى و عملى توانستند بسيارى را جذب كنند و آنان را از ظلم، شرك و فساد بيزار گردانند: وَ مَا اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرٍ «٢» و بر رسالت از شما مزدى نمى‌خواهم. يَا قَوْمِ ... مَا أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَكُمْ إِلَى‌ مَا أَنْهَاكُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ «٣» اى قوم، ... من نمى‌خواهم در آنچه شما را از آن باز مى‌دارم با شما مخالفت كنم [و خود مرتكب آن گردم‌]. من مقصدى جز اصلاح تا آنجا كه بتوانم ندارم. ١٠- ١. امر و نهى استدلالى و منطقى‌ در بسيارى اوقات صِرف امر و نهى كارساز نيست و بايد در ضمن آن فايده و ضرر آن را هم توضيح داد تا طرف مقابل انگيزه اطاعت و پذيرفتن پيدا كند. وقتى واجبى را ترك كرده، بايد آثار و بركات انجام آن را متذكر شد و وقتى مى‌خواهد حرامى را مرتكب شود، بايد عواقب سوء آن‌را يادآورى كرد.