امر به معروف و نهى از منكر - سروش، محمد؛ مقدم نیا - الصفحة ١٠٣
١- بر اساس اين روش، بر همگان روشن مىشود كه در دعوت دينى، هيچ گونه تبعيضى وجود ندارد و كسى به بهانه «قرابت» از «امر و نهى» معاف نمىشود، بلكه ابتدا بايد به سراغ نزديكان رفت. «١»
گفتنى است كه اگر در بسيارى از موارد، امر به معروف و نهى از منكر نسبت به ديگران، تأثير لازم را ندارد، از آن جهت است كه مردم مىبينند آمر به معروف و ناهى از منكر، حسّاسيّت لازم را نسبت به نزديكان خود ندارد و آنچه را كه براى ديگران «عيب» مىداند و تذكر مىدهد، در خانواده و نزديكان خود مىبيند و نسبت به آن مسامحه مىكند.
٢- هر كس بيشتر و بهتر از ديگران خانواده خود را مىشناسد، نقاط ضعف و قوت آنها را مىداند، از عوامل مؤثر در هدايت و گمراهى آنها آگاهى دارد و به خوبى مىداند كه با چه شيوهاى مىتواند آنان را به خوبىها دعوت كند و از بدىها باز دارد.
٣- از آنجا كه تعصّبات بيجا و خودخواهىها به طور معمول در انسان وجود دارد و كمتر كسى را مىتوان يافت كه از رسوبات چنين رذايلى پاك شده باشد، براى بسيارى از ما شنيدن عيوب و نواقصمان از زبان ديگران سخت و سنگين است و امر به معروف و نهى از منكر آنها را به دشوارى تحمّل مىكنيم، در حالى كه چنين برخورد و روحيهاى در اعضاى يك خانواده نسبت به همديگر كمتر وجود دارد.
قرآن در مورد ستايش از پيامبر بزرگ، اسماعيل صادق الوعد، مىفرمايد: