دانش اجتماعى(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٣
خانواده نمىداند؛ بلكه ازدواج را موجب زيادى روزى و گشايش زندگى مىداند.
٣- كاركرد تربيتى، دينى و آموزشى خانواده كانون تعليم و تربيت است و پدر و مادر اوّلين آموزگارانى هستند كه ضمن پاسدارى از آداب و رسوم خانوادگى و اجتماعى، راه و روش زندگى را مىآموزند. كودك در نخستين سالهاى زندگى خود، الگوهاى اخلاقى و سجاياى انسانى را در دامن پدر و مادر فرامىگيرد. پدر و مادر اوّلين بذرهاى آموزش و تربيت را در دلهاى پاك و بىآلايش فرزندان خود مىافشانند. خانواده، همانگونه كه در رشد و تربيت صحيح فرزندان تأثير انكارپذير دارد، در صورت آموزش غلط و آشنا نبودن پدر و مادر با مسئوليت خود، موجب انحراف آنان از مسير حقّ نيز مىگردد. حضرت على (ع) طى نامهاى به مالك اشتر- فرماندار آن حضرت در مصر- يادآور مىشود در حوزه ادارى خود با انسانهايى همبستگى داشته باشد كه در خاندانهاى شريف به دنيا آمدهاند؛ زيرا چنين مردمى كانون كَرَم و شاخه درخت نيكى و فضيلت هستند. «١» نقش تشكيل خانواده در حفظ دين و مذهب نيز غير قابل ترديد است؛ زيرا شخص متأهّل كمتر در معرض وسوسههاى شيطانى است. غرايز جنسى خود را از راه مشروع ارضا مىكند. با سهولت بيشترى از دام شيطان رهايى مىيابد به همين دليل، برخى از روايات، ازدواج را يكى از اركان دين به حساب آوردهاند. «٢» برخى ديگر از آن به عنوان سنّت و روش پيغمبر ياد كردهاند. «٣» در دستهاى از روايات، ازدواج موجب حفظ نصف دين و ايمان شخص معرفى شده است. «٤» بالاخره، تعدادى از روايات نيز بيشتر افراد عزب و بىهمسر را اهل آتش و رفيق شيطان دانستهاند. «٥» ٤- تأمين نيازهاى عاطفى و امنيت روحى خانواده، كانون رشد عواطف و احساسات و منشأ سكون و آرامش است. خانواده