كشاورزى كاهش يافت و توليد برنج در سال ١٩٤٥ نسبت به توليد اين محصول در سالهاى قبلى از جنگ كاهش داشت. از سوى ديگر، فشار تقاضاهاى ارضا نشده زمان جنگ، تأمين مسكن و تغذيه نيروهاى اشغالگر آمريكايى، تورّم ايجاد كرده بود و پرداخت غرامت نيز بارى بود كه بردوش اقتصاد ژاپن سنگينى مى‌كرد. «١» ٢- بازسازى ژاپن‌ ژاپنيها با تبديل صنايع نظامى به غير نظامى و ادامه تقسيم كار در توليد، صنايع را راه انداختند. همزيستى و يارىِ بخش خصوصى و دولتى موجب شد دولت به عنوان سوپاپ اطمينان حداقل تأمين مالى و «يارانه» را براى شركتها و صنايع خصوصى فراهم نمايد تا از نابودى آنها پيشگيرى كند. «٢» دولت براى رفع مشكل بيكارى، پس از اشتغال سه ميليون نفر در كار كشاورزى و تأسيس اتحاديه‌هاى كارگرى براى بهبود روابط كارگران و مديران، بقيه بيكاران را به تدريج در كارخانه‌ها و شركتهاى توليدى به كار گماشت.
اقتصاد دانان ژاپنى اعتقاد داشتند گرانى مصنوعى است؛ زيرا اگر بيكاران اشتغال يابند و توليد راه بيفتد، بيكارى و تورّم رفع مى‌شوند. به همين دليل ضمن اصلاح نظام پولى به مبازره‌عليه احتكار و گرانى پرداختند و شناسايى رسمى شركتها را به پرداخت ماليات مشروط كردند. بعلاوه، قيمت كالاهاى پايه، يعنى كالاهايى كه اصولًا مواد اوّليه و پايه حركت صنايع و توليدات بوده و به «كالاهاى كمربند ثبات» «٣» موسوم شدند تثبيت شد. «٤» مقدار غرامت نيز، با اهمّيّت يافتن بازسازى سريع ژاپن در شرايط جنگ سرد، به سرعت كاهش يافت و از ٤٦٦/ ٢ ميليارد ين طبق گزارش پاولى در اواخر ١٩٤٦ به ٦٦٢ ميليون ين طبق «گزارش دراپر» در ١٩٤٨ رسيد. «٥»