٣- تلاش براى بازسازى‌ الف- اولويت هاى بازسازى:
دانش اجتماعى(١) ١٣٩ ٢ - بازسازى صنايع مادر و زيربنايى ص : ١٣٨ روش بازسازى، اولويت توليد و سرمايه گذارى اصولى در بخش صنعت بود. اعتباراتى كه بانك نوسازى و شعبه هاى آن مى‌پرداختند، تورم را تشديد كرد، امّا دولت با وضع مقررات مالى، گرانى را تعديل كرد. از سوى ديگر، از اوايل سال ١٩٤٨، افزايش توليدات تا حدودى قيمتها را پايين آورد. «١» ابتدا نوسازى صنايع قديمى و سپس رقابت در صنايع جديد آغاز شد. به اين ترتيب، تلاش در صنايع اتومبيل سازى از دهه ١٩٥٠ و كامپيوتر به عنوان يك اولويت اساسى از ١٩٦٠ مطرح شد؛ اما مسأله انرژى بعد از ضربه نفتى ١٩٧٣ در جريان جنگهاى اعراب و اسرائيل و سپس وقوع انقلاب اسلامى ايران در ١٩٧٩ اولويت يافت. ژاپن با راه اندازى پروژه‌هاى مهم تكنولوژى در خاورميانه، اقتصاد ممالك نفتى را به اقتصاد خود پيوند زده، درصد اطمينان تأمين انرژى صنايعش را افزايش داد. همزمان صنايع را از اتكاى به نفت و سوخت به سوى، اتكاى برتخصص و دانش، يعنى صنايع الكترونيك، كامپيوتر و روبات سازى، سوق داد «٢».
ب- عوامل مؤثر در توسعه:
* ١- نقش دولتمردان:
دوره بيست ساله بعد از پايان اشغال ژاپن، «عصر ديپلماسى اقتصادى» «٣» نام گرفته بود. دولتمردان ژاپن تحت تأثير نياز بازسازى به مسائل بيكارى، تورّم و كمبود مواد غذايى و انرژى پرداختند. صنايع، پس از تأمين نسبى اشتغال با استفاده از ظرفيتهاى كشاورزى، گسترش يافت. سياست ژاپنيها در اين زمان گسترش صادرات حتّى به قيمت فشار بر مصرف كنندگان داخلى بود كه موجب رشد انفجارى سالهاى (٥٦- ١٩٥٣) شد. «٤» «ايكدا»، نخست‌وزير ژاپن، هدف دوره (٧٠- ١٩٦١) را «دو برابر كردن درآمد ملى»