چراى بيش از اندازه جانوران اهلى، ايجاد شاهراهها و جاده‌ها، توسعه منطقه‌هاى شهرى و ايجاد كانالهاى مصنوعى براى عبور آب، همگى موجب تشديد فرسايش زمين مى‌شوند. «١» يكى از عواملى كه در تمام آلودگيها مشترك مى‌باشد، مسأله ازدياد جمعيّت است.
جمعيّت زياد احتياج به زمين بيشتر دارد تا جهت جادّه سازى، خانه سازى و بسيارى چيزهاى ديگر از آن استفاده نمايد و همه اينها با حفظ محيط زيست منافات دارد. «٢» رشد جمعيّت يكى‌از علل اصلى و مهم نابودى محيط زيست مى‌باشد. رشد جمعيّت باعث كمبود غذا، فضا، آب، كمبود مواد زمينى و بحران انرژى مى‌شود. به طور مثال، تقاضاى بيشتر براى غذا باعث شده كه ذخاير ماهى كولى در سواحل كشور پرو در اثر ماهيگيرى زياد از حدّ از بين رود و يا توليد غذا در آفريقا به دليل چراى بيش از حدّ كاهش پيدا كند و يا جنگلها در منطقه هيماليايى نپال منهدم شود. «٣» سياستهاى ناصحيح بعضى از كشورهاى قدرتمند و صنعتى نيز يكى ديگر از عوامل مهم تخريب محيط زيست مى‌باشد. انفجار آزمايشى بمبهاى هسته‌اى، انفجار دو بمب اتمى در دو شهر هيروشيما و ناكازاكى ژاپن در سال ١٩٤٥، استفاده‌هاى گسترده از مواد راديواكتيو و انفجار راكتورهاى اتمى و ... از نمونه‌هاى بارز آن مى‌باشد. انفجار راكتور «سن لوران» فرانسه در سال ١٩٦٩ و فاجعه «هريز بورگ» پنسيلوانيا در سال ١٩٧٩ و فاجعه اتمى چرنوبيل در شوروى و تعداد زيادى از حوادث اتمى ديگر نقش بسزايى در تخريب محيط زيست داشته‌اند. «٤»