ايمان و مسؤوليت پذيرى‌ فرماندهان بايد در نيروهاى مسلّح خصوصيات لازم براى فرماندهى را دارا باشند يا دارا بشوند ... اين خصوصيات در درجه اول، ايمان است، فرمانده بى ايمان به درد فرماندهى نمى‌خورد، ظرفيت ايمانى به قدر ثقل كارى كه به او محوّل مى‌كنيد بايد داشته باشد، اگر نداشت فايده‌اى ندارد. بارها اين را تكرار كرديم، ضربه‌اش را خورديم، خورديد، ديديد هر چه سطح كارايى بالاتر مى‌آيد بايستى ايمان بيشتر باشد. منظورمان از ايمان، برخى تظاهرات ايمانى نيست، بايد به اسلام و به اين نظام و به اين حركت حقيقتًا مؤمن باشد و باور آورده باشد.
فرمانده بايد مسؤوليت پذير باشد ... بايد آن مسؤوليتى كه به او سپرده مى‌شود و قبول مى‌كند آن مسؤوليت را، حقيقتاً قبول كرده باشد و تبعات ناشى از آن مسؤوليت را بپذيرد.
مترتّب بر اين مسؤوليت پذيرى، دلسوزى و پشتكار و خستگى ناپذيرى است.
فرمانده تنبل، فرمانده خسته بشو، فرمانده‌اى كه از دنبال كردن كار خيلى راحت صرفنظر مى‌كند، هرگز فرمانده موفقى نخواهد شد. طبيعى است فرماندهى يك يگان بزرگتر، يك سازمان وسيعتر خصوصيات بيشترى از اين قبيل لازم دارد و فرماندهى يك يگان كوچكتر خصوصيات كمترى.
تواضع‌ توجه بكنيد به اين كه پاسداران ما كه بسيار عزيزند پيش ما، قواى مسلّح‌ه كه بسيار عزيزند توجه كنند تفنگ وقتى دست شان آمد غرور نيايد دنبالش، ممكن است كه يك جوانى خيلى مهذّب هم باشد ... لكن به تدريج برسد به اين كه يك وقت ظالم بشود، وقتى قدرت دست‌تان آمد بيشتر مواظب باشيد كه متواضع بشويد وقتى رئيس يك گروهى شديد بيشتر مواظب باشيد كه متواضع باشيد. «١» خودسازى‌ ... در امر پاكسازى خود پيش قدم باشيم و كدورتها و بداخلاقى‌ها و نابسامانيهاى‌